Balneoterapia - krenoterapia, aerozoloterapia, kąpiele w wodach mineralnych

Zdrowie

BalneoterapiaBalneoterapia - wykorzystanie leczniczych właściwości wód mineralnych. Naukowcy twierdzą, że woda przybyła do nas około 4,1 miliarda lat temu wraz z asteroidami, które bombardowały planety układu słonecznego. Jest substancją, bez której nie może istnieć życie na ziemi. Jej ogólna ilość na naszym globie nie zmienia się od milionów lat - zmienia się jedynie jej stan skupienia. Woda stanowi jeden z najcenniejszych zasobów ludzkości.

O tym, jak wielką rolę odgrywa w naszym życiu świadczy fakt, że organizm dorosłego człowieka w około 70% składa się z wody. Utrata 1% substancji powoduje, że odczuwamy pragnienie. Ubytek 20% wody powoduje śmierć. Lekarze i fizjoterapeuci przekonują ponadto, że ten niezwykły związek złożony z dwóch cząsteczek wodoru i jednej cząsteczki tlenu wykazuje doskonałe właściwości lecznicze. Warto przy tym zaznaczyć, że kuracja z wykorzystaniem wody, zwana balneoterapią, zyskuje szerokie spektrum zastosowań w terapii rozmaitych schorzeń, przybierając przy tym zróżnicowaną postać, począwszy od picia wód leczniczych, poprzez inhalacje i na kąpielach kończąc.

Balneoterapia wczoraj i dziś

Nazwa balneoterapia pochodzi o łacińskiego słowa balneum, które w dosłownym tłumaczeniu oznacza łaźnię. Jej korzeni można upatrywać już w czasach starożytnych, kiedy wierzono, że woda może skutecznie oczyścić nie tylko ciało, ale także duszę. U antycznych Greków i Rzymian była to jedna z podstawowych metod leczniczych. O jej walorach pisał Hipokrates oraz Galen. Warto jednocześnie wspomnieć, że z balneoterapią silnie jest spokrewniona hydroterapia. Różnica między tymi zabiegami polega na tym, że pierwszy z nich jest przeprowadzany z użyciem wód mineralnych, zaś do drugiego wykorzystuje się wodę gospodarczą.

W obrębie balneoterapii wyróżniamy z kolei:

  • kąpiele lecznicze,
  • krenoterapię polegającą na piciu wód mineralnych
  • aerozoloterapię czyli inhalacje.

Każdy z powyższych zabiegów zalecany jest w walce z określonymi chorobami. Nie ulega jednak wątpliwościom, że wszystkie trzy doskonale łagodzą skutki stresu, pomagają się odprężyć i regenerują organizm, dodając energii do działania i wzmacniając układ odpornościowy.

Krenoterapia

Jedną z najstarszych metod leczenia uzdrowiskowego jest krenoterapia, czyli leczenie pitnymi wodami mineralnymi. Kuracja odbywa się z wykorzystaniem wód uzdrowiskowych, które w jednym litrze zawierają co najmniej 1 gram substancji mineralnych. Pochodzą z głębokich warstw ziemi, dzięki czemu są czyste pod względem biologicznym i chemicznym. Warto zaznaczyć, że powinny być one spożywane przez określony czas i w ilościach uzgodnionych z lekarzem lub fizjoterapeutą. Z reguły wody mineralne pije się trzy razy dziennie w ilości 200 mililitrów, zwykle przed posiłkami. Należy zarazem pamiętać, że różnią się one składem chemicznym. Najbardziej popularne są solanki zawierające jony chlorkowo-sodowe oraz szczawy wzbogacone dwutlenkiem węgla. Dużą popularnością cieszą się ponadto wody siarczkowo-siarkowodorowe oraz wodorowęglanowe.

Krenoterapia może być stosowana jako kuracja wspomagająca leczenie wielu schorzeń. Najczęściej sięgają po nią osoby borykające się z dolegliwościami ze strony układu pokarmowego - wrzodami żołądka i dwunastnicy, refluksem żołądkowym, czy zespołem jelita drażliwego. Wody uzdrowiskowe wspomagają ponadto leczenie chorób krążeniowych - nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca czy zespołu Raynauda. Mogą być ponadto stosowane u osób skarżących się na przewlekłe bóle głowy, migreny, a także nerwice reaktywne. Krenoterapia zalecana jest również pacjentom, którym dokuczają choroby układu oddechowego, w tym także nawracające zapalenie płuc i oskrzeli. Wody uzdrowiskowe znakomicie oczyszczają organizm z toksyn, co sprawia, że pomagają także w kuracji kamicy moczowej, kolki nerkowej oraz przy infekcjach dróg moczowych. Sięgają po nie również osoby borykające się z zaburzeniami przemiany materii, diabetycy, a także pacjenci walczący z otyłością lub cierpiący na zaburzenia funkcji tarczycy.

Aerozoloterapia

Gałęzią balneoterapii jest aerozoloterapia polegająca na leczeniu za pomocą inhalacji. Metoda ta stosowana jest głównie w kuracji chorób dróg oddechowych. Polega na wziewnym podaniu mgiełki wytworzonej z wód uzdrowiskowych. Są to głównie solanki zawierające dodatkowe pierwiastki. Bogate w jod pobudzają błonę śluzową dróg oddechowych do wydzielania śluzu i ułatwiają jego wykrztuszanie. Z kolei wody chlorkowo-sodowe wzbogacone bromem wykazują działanie łagodzące. Powodują, że błona śluzowa oskrzeli jest mniej wrażliwa i dzięki temu produkuje mniejsze ilości śluzu. Podobny efekt można zaobserwować w aerozoloterapii szczawami alkalicznymi, które uprzednio muszą zostać pozbawione naturalnego dwutlenku węgla. Bakteriobójcze właściwości posiadają z kolei wody siarkowo-siarkowodorowe, które są bezkonkurencyjnym sposobem na oczyszczenie oskrzeli, zwłaszcza u pacjentów, u których doszło do silnego zakażenia skutkującego wydzieliną ropną.

Aerozoloterapia wodami uzdrowiskowymi zalecana jest przede wszystkim pacjentom cierpiącym na przewlekłe i nawracające stany zapalne płuc oraz oskrzeli, a także osobom chorym na mukowiscydozę oraz astmę oskrzelową. Inhalacje te pomagają też walczyć z nieżytami nosa, gardła oraz krtani. Stanowią dobry sposób na ograniczenie dolegliwości alergicznych. Po aerozoloterapię mogą też sięgnąć pacjenci po przebytych operacjach nosa, gardła, ucha, migdałków oraz zatok przynosowych. Warto jednak pamiętać o tym, że kuracja ta nie jest zalecana osobom cierpiącym na nowotwory oraz borykającym się z niewydolnością krążeniowo-oddechową. Specjaliści przestrzegają również o tym, że aerozol musi posiadać określoną temperaturę oscylującą w granicach 30-33 stopni Celsjusza tak, aby z jednej strony nie hamował wchłaniania substancji, z drugiej zaś nie powodował podrażnienia dróg oddechowych. Jego pH powinno być natomiast podobne do odczynu śluzu, którym są pokryte oskrzela.

Kąpiele w wodach mineralnych

Balneoterapia to także kąpiele w wodach bogatych w minerały. Do najczęściej stosowanych należą w tym przypadku kąpiele kwasowęglowe w wodach zawierających duże stężenie dwutlenku węgla. Kuracja ta jest stosowana na szeroką skalę u diabetyków, ponieważ wspomaga regulację poziomu cukru we krwi, a także u pacjentów walczących z nadwagą i otyłością. Ze względu na to, że dwutlenek węgla usprawnia mikrokrążenie w naczyniach włosowatych, kąpiele kwasowęglowe są skuteczną receptą na wspomaganie układu krążenia. Są zalecane osobom borykającym się z chorobami naczyń obwodowych, miażdżycą oraz nadciśnieniem tętniczym. Mogą po nie sięgać także pacjenci skarżący się na bóle reumatyczne. Kuracja zazwyczaj obejmuje 5-10-minutowe kąpiele, które odbywają się trzy razy w tygodniu. Warto jednak zaznaczyć, że nie mogą z nich skorzystać chorzy cierpiący na niewydolność oddechową lub posiadający problemy z krzepliwością krwi. W uzdrowiskach powszechnie stosuje się także kąpiele solankowe, do których używa się wody chlorkowo-sodowe. Często są one wzbogacone przez potas, brom, magnez, jod czy wapń. Ten rodzaj balneoterapii powoduje przede wszystkim zmniejszenie pobudliwości nerwów czuciowych i ruchowych, przez co jest zalecany osobom w stanach ogólnego rozdrażnienia i przemęczenia organizmu, jak również nerwic wegetatywnych. Kąpiel w solance przynosi doskonałe efekty także w przypadku chorób zwyrodnieniowych. Poprawiając ukrwienie narządów, wzmaga przemianę materii i pomaga pozbyć się toksyn z organizmu. Może być też stosowana wspomagająco w leczeniu chorób zatok oraz w przypadku stanów zapalnych skóry.

Z reguły kąpiel trwa od 10 do 20 minut i jest wykonywana jeden raz w tygodniu. Do jej przeciwwskazań zalicza się przede wszystkim chorobę wieńcową z dusznicą, nowotwory oraz niewydolność układu krążenia. Pacjentom często zalecana jest ponadto balneoterapia z wykorzystaniem wód zawierających jony siarczkowe oraz siarkowodorowe. Kąpiel ta skutecznie redukuje dolegliwości bólowe związane ze zwyrodnieniem stawów oraz kręgosłupa, rwą kulszową czy reumatyzmem. Jest wskazana również po przeciążeniach lub urazach narządów ruchu. Łagodzi nerwobóle i dyskomfort powodowany dyskopatią. Poprawia też kondycję skóry pomagając w kuracji łuszczycy, łojotoku czy atopowego zapalenia skóry. Kąpiel w wodzie ze związkami siarki trwa zwykle od 5 do 15 minut i jest wykonywana 3-4 razy w tygodniu. Nie zaleca się korzystania z niej osobom wykazującym nadwrażliwość na jony siarki, pacjentom po przebytym zawale serca, a także chorym cierpiącym na zapalenie wątroby lub trzustki. W sanatoriach oraz uzdrowiskach stosuje się także balneoterapię wykorzystującą wody z niewielką zawartością radonu. Kąpiele radoczynne zalecane są głównie osobom cierpiącym na choroby stawów oraz dolegliwości reumatyczne. Są doskonałą formą terapii po urazach układu kostno-mięśniowego. Wspomagająco może być stosowana również u pacjentów borykających się z problemami układu krążenia, w tym także z miażdżycą i nadciśnieniem tętniczym. Kąpiel w wodzie z jonami radonu łagodzi ponadto objawy menopauzy. Kuracja obejmuje zwykle 8-10 zabiegów trwających nie dłużej niż 15 minut. Warto przy tym pamiętać, że kąpiel w ciepłej wodzie działa również odprężająco na organizm. Uspokaja, pomaga walczyć z przemęczeniem i jest niezawodnym sposobem na poprawę nastroju.

Ocena: 5.0

Komentarze