Ekstrawersja - potrzeba bodźców społecznych

EkstrawersjaWyciągając ręce do świata, czyli kilka słów o ekstrawersji

Są ludzie, którzy chętniej niż inni przebywają w grupie, chcą robić coś dla siebie i pozostałych, są aktywni, otwarci, gadatliwi, bardzo dobrze sprawdzają się w roli przywódcy. Za to wszystko odpowiadać może jedna z cech ich osobowości, a mianowicie - ekstrawersja.

Czym jest ekstrawersja?

Ekstrawersja to cecha osobowości, która wyraża dużą potrzebę bodźców społecznych, czyli kontaktów z ludźmi, przebywania z nimi oraz aktywnego angażowania się w życie społeczne. Ekstrawertyk jest więc osobą otwartą, pragnącą kontaktów z ludźmi, chętnie decydującą się na udział w różnorodnych działaniach, aktywną i łatwo nawiązującą relacje społeczne. Ekstrawertyk ma wiele zainteresowań, nawet z zupełnie różnych dziedzin ale zwykle nie zgłębia ich zbyt mocno. Takie osoby nie lubią samotności, nudy i monotonni. Ich miejsca zamieszkania przypominają domy otwarte: cały czas są tam goście lub ktoś z domowników. Osoby z ekstrawertyczną naturą uwielbiają zmiany, dlatego nie może nas dziwić nagła zmiana pracy, dziwna fryzura, kompletna zmiana stylu ubierania się, niespodziewany remont czy spontaniczny wyjazd na wakacje. U ekstrawertyków typowe jest również tak zwane ciągłe poszukiwanie silnych bodźców. Taka osoba potrzebuje wrażeń, dlatego ciągle wymyśla sobie coraz to inne, ciekawsze zajęcia (np. zrobienie tatuażu, skok na bungee itp.). Poza tym, ekstrawertycy to osoby impulsywne, wykazują chęć dominacji, czasem mogą mieć trudności z panowaniem nad emocjami i tym samym zachowywać się agresywnie.

Skąd się bierze ekstrawersja?

Skąd biorą się ekstrawertycy? Czy można się tego nauczyć? Okazuje się, że nie, a za ekstrawersję jako cechę osobowości odpowiadają konkretne obszary kory mózgowej, a dokładniej wysokie pobudzenie i niskie hamowanie korowe. Te specjalistyczne terminy odnoszą się do określonych obszarów mózgu i tym samym w przypadku ekstrawertyków wymagane jest o wiele silniejsze działanie bodźca, aby dana osoba na niego zareagowała.

Ekstrawertyk i introwertyk

Ekstrawersja jest przeciwieństwem introwersji. Ona z kolei cechuje osoby ciche, spokojne, zamknięte w sobie. Są oni poważni, zrównoważeni ale w działaniu zwykle ostrożni, a czasem nawet bierni. Cechuje ich także solidność ale najlepiej pracują w samotności.

Oczywiście opisane powyżej różnice w funkcjonowaniu są bardzo istotne z punktu widzenia wielu dziedzin naszego życia. Ekstrawertycy i introwertycy powinni wiedzieć, jakiej stymulacji potrzebują, aby żyć w zgodzie z własną osobowością. Posłużmy się prostym przykładem, a dokładniej sytuacją dwóch pracowników. Pierwszy z nich, Piotr jest typowym ekstrawertykiem: ma wielu znajomych, jest prawdziwą duszą towarzystwa, ma sporo zainteresowań, cały czas jest w ruchu. Jak wybrać dla niego zajęcie, aby osiągał satysfakcjonujące wyniki? Jest bardzo charyzmatyczny, lubi mieć dużo na głowie. Piotr skutecznie i wydajnie pracuje pod presją czasu, jego efektywność wzrasta, gdy jest chwalony i nagradzany. Piotr doskonale pracuje w grupie, więc powinien decydować się na zawody, wymagające kontaktu z ludźmi. Będzie rewelacyjnym menagerem, sprzedawcą, pracownikiem agencji reklamowej oraz prezenterem. Drugi pracownik to Tomasz, prawdziwy introwertyk. Ma niewielu znajomych, interesuje się muzyką klasyczną oraz biegami przełajowymi, stale zgłębia swoje pasje. Tomek świetnie pracuje w samotności, do skupienia potrzebuje ciszy i spokoju, rozpraszają go inni ludzie oraz silne bodźce, na przykład hałas. Tomasz będzie świetnym księgowym, pisarzem, naukowcem czy artystą.

Czy ekstrawertyk ma w życiu łatwiej?

Z uwagi na wymienione cechy ekstrawertyka oraz introwertyka wydawać się może, że lepiej być ekstrawertykiem. Czy rzeczywiście taka osoba ma w życiu łatwiej? Z pewnością w wielu kwestiach tak ale nie zawsze. Pamiętajmy o tym, że działanie ekstrawertyka cechuje impulsywność, tendencja do dominowania. Kiedy coś idzie nie po ich myśli, mogą stać się agresywni, jawnie wyrażać swój sprzeciw. Wiele osób może czuć się także „zmęczonych” ciągłą aktywnością ekstrawertyków. Są to bowiem osoby głośne, pragnące stałego kontaktu z innymi.

Coś pośrodku, czyli ambiwertycy

Za wprowadzenie do psychologii pojęcia ekstrawersji oraz introwersji odpowiedzialny jest znany psycholog Carl Gustav Jung. Czy istnieje jednak coś pośrodku? Okazuje się, że tak. Złoty środek określamy mianem ambiwertyzmu. Takie osoby posiadają zarówno cechy ekstrawertyka, jak i introwertyka. Co ciekawe, takich osób jest najwięcej. Powinniśmy również pamiętać, że ekstrawertyzm obniża się z wiekiem. Ponadto, kobiety są bardziej ekstrawertywne niż mężczyźni.

Autor: psycholog Monika Kornaś

Ocena: 5.0

Komentarze