Miłość platoniczna - wzniosła i niespełniona

Miłość platonicznaPojęcie miłości platonicznej kojarzy się nam z nastolatkami i ich nieodwzajemnionym uczuciem, kierowanym w stronę rówieśników czy idoli. Co ciekawe, początki pojęcia sięgają czasów platońskich, gdzie uznawana była za narzędzie do osiągnięcia wyższych form poznania - idei oraz dobra. Stanowiła także motyw w kulturze i sztuce renesansu.

Czym jest miłość platoniczna?

Miłość platoniczna istnieje w naszej kulturze od czasów starożytnych. Od zawsze oznaczała miłość wzniosłą, daleką od seksualności oraz zmysłowości. Obecnie określa ono uczucie przyjacielskie, lojalne, czysto duchowe, pozbawione wątku seksualnego.

Historia miłości platonicznej

Historia pojęcia platonicznej miłości zaczyna się w czasach starożytnych, a dokładniej za jej ojca uznaje się Platona. W swoim dziele "Uczta" opisał on swoje poglądy na temat miłości. Następnie pojęcie odgrywało istotne znaczenie w czasach renesansu, gdzie starano się łączyć idee platońskie z myślą chrześcijańską.

Miłość platoniczna dzisiaj

Obecnie miłością platoniczną określamy uczucie o wymiarze duchowy, pozbawione cielesności i zmysłowości. Jest to miłość wyidealizowana, gdyż obiektowi przypisujemy zwykle cechy pozytywne, nie zauważając jego wad.

Po pojęcie to sięgamy dla określenia zauroczenia w okresie dorastania, dla opisania miłości nieszczęśliwej, nieodwzajemnionej, jak również miłości do idola, np. gwiazdy muzycznej.

1. Miłość platoniczna w okresie dorastania

Miłością platoniczną określamy nierzadko miłość nastolatków, zwykle nieodwzajemnioną fascynację kimś z rówieśników lub nauczycielem. Taka platoniczna miłość zwykle szybko przechodzi, choć młody człowiek twierdzi, że uczucie jest silne i z pewnością przetrwa.

2. Miłość platoniczna jako miłość nieszczęśliwa

Pod pojęciem miłości platonicznej rozumiemy także miłość nieszczęśliwą, nieodwzajemnioną lub z góry skazaną na niepowodzenie, np. do osoby, która pozostaje w związku. Niejednokrotnie pod tym określeniem kryje się uczucie do przyjaciela, który jednak nie odczuwa tego samego, co my.

3. Miłość platoniczna jako fascynacja idolem

O miłości platonicznej mówimy także w sensie fascynacji kimś znanym, autorytetem lub gwiazdą, z którą nie możemy się spotkać ale inspiruje nas ona do działania, podziwiamy to, co robi. Tak właśnie było dawniej: osoba kochająca platonicznie nie musi się ujawniać, zwykle woli pozostać w cieniu i skrycie darzyć uczuciem swój obiekt westchnień. Miłość jako fascynacja kimś znanym zazwyczaj nie jest źródłem cierpień dla osoby kochającej, przemija ale pozostaje sentyment do danej osoby i tego, czym się zajmuje.

Tak zaczyna się każdy związek

Jeśli za miłość platoniczną uznamy dziś fascynację, pozbawioną na samym początku miłości cielesnej, zmysłowości i seksu, to możemy powiedzieć, że w ten sposób rozpoczną się każdy związek między dwojgiem ludzi.

Miłość platoniczna w związku: czy to normalne?

A co, gdy związek wkroczył już na dalszy etap, a nadal miedzy partnerami nie wykształciła się więź cielesna? Czy możemy mówić o miłości platonicznej? Zwykle tak, ponieważ partnerzy z  pewnych pobudek nie decydują się na współżycie oraz pozostawiają swoją miłość w sferze uczucia duchowego, przyjacielskiego. Jest tak między innymi w relacjach zwanych białymi małżeństwami oraz związkach osób aseksualnych.

Miłość istniała, istnieje i istnieć będzie. Nawet dziś, w XXI wieku, w czasie smartfonów i portali społecznościowych mówić możemy o miłości platonicznej: duchowej, pozbawionej cielesności i nierzadko niespełnionej. To, że istnieje dowodzi, że potrafimy kochać dla samego kochania. Miłość platoniczna bowiem pozwala nam na czerpanie radości z darzenia kogoś uczuciem, jest prawdziwą lekcja życia: uszlachetnia oraz czyni nas dojrzalszymi. Ponadto, uzmysławia nam, że fizyczność jest w miłości cechą drugorzędną, że kocha się za to, jakim ktoś jest człowiekiem.

Komentarze